به اتوبوس‌های اطراف که نگاه می‌کنم، با خودم می‌گویم: ((خدا هم خوب حوصله داشته یه عالمه آدم ناسپاس آفریده. ))

از پله‌های اتوبوس پائین می‌روم و دست دوستم را می‌گیرم. ورودی مصلی زنان باشخصیت ومحترمی درحال بازرسی هستند. 

استیصال ودرماندگی بعضی‌ها به خاطر وسایلشان را که می‌بینم خدا را شکر می‌کنم که حرز و سایر وسایلم را داخل کیف انداخته ام و دست خالی آمده‌ام. 

با این‌که گرما مغز آدم را سوراخ می‌کند ولی خوشحالم، می‌دانم که او می‌آید. همان که آرزو داشتم یک روز در هوای شهری که او نفس می‌کشد نفس بکشم.

لحظه‌ی وصال می‌رسد و فریاد لبیک یا خامنه‌ای مصلی را فرا می‌گیرد. من و دوستان بی‌نوایم توی حیاطیم وآقای من داخل صحن ولی باز هم خدا را شکر. شاید از بی‌لیاقتیمان است و شاید دلیل دیگری دارد ولی این اولین و آخرین حس حضوری است که از آقایم دارم و کاش خدا را در این وقت بیشتر شکر می‌کردم به خاطر نعمت ولایت.

#چالش_احیای_وبلاگ‌ها

#روز_چهاردهم

#اگر_به_گذشته_برمیگشتم

#بنویس_بخوان_دیده_شو

با خوشحالی به او می‌گوید:((حالا هر چند که زوده ولی اسمش رو چی بزاریم؟ ))

صدای آرامش توی گوشش می‌پیچد: (( این همه انتظار اومدنش رو کشیدیم بزاریم آرزو یا امید چطوره؟))

بعد از موافقت و خداحافظی پشت پنجره می‌رود. 

باران نم‌نم و بوی خاک و گل ها با هم صحنه‌ی زیبایی ایجاد کرده، شب به آرامی سپری می‌شود. صبح با صدای قاروقور شکمش بیدار می‌شود. انگار نی‌نی گرسنه است. 

در حال جمع کردن سفره صبحانه‌ی مفصلی که تابحال نظیرش رانخورده گوشی تلفن زنگ می‌خورد. 

شخص پشت خط :((خانم … از بیمارستان تماس می‌گیرم. همسر شما و چند نفر دیگر از همکارانشون در گشت پلیس دیشب شهید شدند. لطفا بامدارک شناسایی به بیمارستان(…) تشریف بیارید.))

تقدیم به روح پاک همه شهدای امنیت صلوات

درغروب آفتاب روزجمعه و در صبح‌دم سرد زمستان، در همهمه و ولوله‌ی روزهای گرم تابستان، درهمه‌ی زمان‌هایی که به سرعت برق و باد می‌گذرد. 

جای خالی شخصی خیلی احساس می‌شود. جای خالی یک خورشید پشت ابرها، گلی زیبا در بیابان، پهلوانی غیور و مقتدر ولی مظلوم وتنها، جای خالی امام زمان، همان که نمی‌آید. 

امام تنها و غریب من نمی‌آید چون غرق گناهیم. 

نه آن که نخواهد بیاید این از گناهان ماست که آمدنش را عقب انداخته است. 

آقاجان می‌دانیم که از دست ما گریانی ولی این راهم می‌دانیم که هیچ گاه مارافراموش نمی‌کنی این را خوب می‌دانیم‌.

فاطمه نوراحمدی

# چالش_احیای_وبلاگ‌ها

#روز_دوازدهم

#بنویس_بخوان_دیده_شو

انتخاب‌واحد و آزمون‌ورودی، کنکور واسترس مصاحبه، هیچ کدام ابدی نبود، باید کمی بیشتر زندگی می‌کردم. 

قدر روزهایی که می‌توانستم شادتر باشم را وقتی دانستم که دقیقی‌تر شدم در زندگی دیگران، شاید مشکل خیلی‌های دیگر هم این باشد. من مهمانی‌های‌ دوستانه و شادی و خیلی از برنامه‌های دیگر را ترک کردم، که به درس برسم.

خوب که فکر می‌کنم این موضوع داستان خیلی‌هاست. باعجله راه می‌روند ولی از مسیر سرسبز اطرافشان لذت نمی برند.

باهول و ولا غذا می‌خورند غافل از این که مزه‌ی غذا را به درستی بچشند. 

یاد آیه‌ی یازدهم سوره اسرا می‌افتم. 

:((و انسان به همان صورت که نیکی‌ها را می‌طلبد. بدون توجه به عواقب امور و به سبب جهل به مصالح و مفاسد خویش، گزند و آسیب و بدی‌ها را می‌طلبد و انسان بسیار شتاب‌زده و عجول است.))

برای زیباترشدن زندگی کافیست کمی از سرعت آن کم کنیم. آرام‌تر راه برویم، غذا بخوریم وآرام‌تر حرف بزنیم.

فاطمه نوراحمدی 

بنویس، بخوان، دیده شو 

#چالش_احیای_وبلاگ‌ها

#روز_دهم

#بنویس_بخوان_دیده_شو

به صورت‌های پررنگ و لعابشان نگاه می‌کنم و به آرایش جیغ روی صورتشان، هدفشان چیست و چه برنامه‌ای دارند، ته ماجرا چیست؟ 

در مسجد چه می‌خواهند؟ با همان آرایش غلیظ سوار اتوبوس خط واحد می‌شوند. در میدان اصلی شهر همراه با من از اتوبوس پیاده می‌شوند. 

بیشتر از من برای مراسم وقت می‌گذارند. با حوصله‌ی فراوان پرچم گردانی می‌کنند. با قدرت تمام شعار می‌دهند، پای کار این نظام و انقلاب ایستاده‌اند. 

برایم خیلی جالب است دیدنشان بین این خیل عظیم جمعیت، بین این همه آدم و توی این شلوغی، نمی‌توانم روی شعارها تمرکز کنم و فکرم مشغول می‌شود. 

چگونه قرار است بساط بی‌حجابی جمع شود. چطور می‌توان این بچه‌‌هایی که به قول شهید سلیمانی :

(آن دختر بی‌حجاب دختر من است.)

را جمع کرد. 

چه برنامه‌ای باید چید برای شهرهایی که حتی نمادها و المان‌هایش هم بوی بی‌بندوباری گرفته‌اند.

فاطمه نوراحمدی

#به قلم_خودم

#روز_چهارم

#چالش_احیای_وبلاگ‌ها

#بنویس_بخوان_دیده_شو

در مسجد چه می‌خواهند؟ با همان آرایش غلیظ سوار اتوبوس خط واحد می‌شوند. در میدان اصلی شهر همراه با من از اتوبوس پیاده می‌شوند. 

بیشتر از من برای مراسم وقت می‌گذارند. با حوصله‌ی فراوان پرچم گردانی می‌کنند. با قدرت تمام شعار می‌دهند، پای کار این نظام و انقلاب ایستاده‌اند. 

برایم خیلی جالب است دیدنشان بین این خیل عظیم جمعیت، بین این همه آدم و توی این شلوغی، نمی‌توانم روی شعارها تمرکز کنم و فکرم مشغول می‌شود. 

چگونه قرار است بساط بی‌حجابی جمع شود. چطور می‌توان این بچه‌‌هایی که به قول شهید سلیمانی :

(آن دختر بی‌حجاب دختر من است.)

را جمع کرد. 

چه برنامه‌ای باید چید برای شهرهایی که حتی نمادها و المان‌هایش هم بوی بی‌بندوباری گرفته‌اند.

فاطمه نوراحمدی

#به قلم_خودم

#روز_چهارم

#چالش_احیای_وبلاگ‌ها

#بنویس_بخوان_دیده_شو

آلبوم‌هایی که عکس‌های همه‌شان روی هم رفته حتی دو گیگ حافظه را هم اشغال نمی‌کنند.
یکی یکی آن ها را ورق می‌زنیم.

« تصویرها از سایه‌ای محو و سیاه‌و‌سفید تا تصویری تمام رنگی پشت‌سرهم ردیف شده بودند. جلوی یکی از عکس‌ها مکث کردم…»
چند دختر جوان با لباس مجلسی و آرایش خیلی کم‌رنگ، بدون جراحی‌های آن‌چنانی توی عکس هستند. چقدر آن زمان همه چیز ساده‌ و بدون هیچ تشریفاتی برگزار می‌شده است. عروسی‌های‌شان چه ساده و زیبا در خانه‌ها برگزار می‌شده و آرایش زیادی در کار نیست. خانه‌ها شلوغ و پر رفت و آمد.
مادربزرگ و پدربزرگ‌ها توی جمع و چقدر صمیمی‌تر بوده‌اند.
چند صفحه جلوتر می‌روم. خوشبختانه ما هم توی فامیل‌مان شهید داریم و
از دیدنشان به خودم افتخار می‌کنم. خیلی‌ها دیگر بین ما نیستند. با یادشان برای‌شان فاتحه می‌خوانیم‌.

حالا اما همه‌ی مراسمات پر از تشریفات، مهمانی‌ها بدون حضور پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، غذاها آن‌چنانی و فضا رقابتی شده است. عکس‌ها فتوشاپ، فیلتر و عروسی‌ها توی تالار، مهمانی‌ها بی‌مزه و همه سرشان داخل گوشی‌شان رفته است.

انگار نه انگار که خیلی زود دیر می‌شود و عزیزان‌شان آن ها را ترک می‌کنند.یاد حدیث امام‌علی‌(علیه‌السلام) می افتم:
<<مردم! شما را به یادآوری مرگ، سفارش می کنم، از مرگ کمتر غفلت کنید، چگونه مرگ را فراموش می کنید در حالی که او شما را فراموش نمی کند.>>
فاطمه نوراحمدی
#مدار_نوشتن
#پل_کلمات
#به_قلم_خودم

این برناممه ،فقط اونایی که چشم 😁👀👁سومشون فعاله میبینن😄
#شوخی
ولی ازحق نگذریم تابستونم خوبه هایه عالمه خوابو میوه و….الان گرماییامیان میکشنم،بی صبرانه منتظرم روزاول مهربرم حوزه تادوستای عزیزم واساتیدعزیزم روببینم.